2308 sayılı ve 12.06.1933 tarihli Kanun; anonim ve limited şirketler ile sermayesi paylara ayrılmış komandit şirketlerin hisse senetleri ve tahvillerine ilişkin olarak belirlenen sürelerde tahsil edilmeyen faiz, temettü, ikramiye gibi menfaatler ile ana para bedellerinin devlet hazinesine intikalini düzenliyordu. Bu düzenlemede, kanunun 1. maddesine göre; hisse ve tahvil alacaklarından kanuni mazeret olmaksızın beş yıllık süreyi geçen faiz ve temettü ile on yıllık süreyi geçen hisse senedi ve tahvil bedelleri Devlete intikal eder ve şirketler bu tutarları zamanaşımı süresinin sona ermesinden itibaren üç ay içinde mahalli mal sandığına vermekle yükümlüydüler. Ayrıca 2., 3. ve 4. maddelerde de bu hükümlere uyulmaması hâlinde tazminat, yürürlük ve icra yetkisi gibi düzenlemeler yer alıyordu. Ancak Anayasa Mahkemesi, 10 Nisan 2019 tarihli ve E. 2018/136, K. 2019/21 sayılı kararıyla bu kanunun 1., 2., 3. ve 4. maddelerini anayasaya aykırı bularak iptal etmiştir. Mahkemenin gerekçesinde, düzenlemenin mülkiyet hakkı, hak arama özgürlüğü gibi anayasal ilkeler ile şirketler ve ortakları arasındaki ilişkiye müdahale ettiği ve şirket ortaklarının haklarının kullanımını imkânsız hâle getirebileceği belirtilmiştir. Bu karar sonucunda, 2308 sayılı Kanun’un zamanaşımı şartlarına bağlı olarak zamanaşımına uğrayan kupon tahvil faizleri, hisse senedi bedelleri veya kâr paylarının Hazine’ye otomatik olarak intikali öngören hükümleri artık uygulanmamaktadır; söz konusu hükümler metinden çıkmış durumdadır.