677 sayılı ve 30.11.1925 tarihli bu Kanun, Türkiye Cumhuriyeti sınırları dahilinde gerek vakıf gerekse mülk olarak tesis edilmiş olan bütün tekke ve zaviyelerin kapatılmasını, ancak bunlardan cami veya mescit olarak kullanılanların ibadethane statülerinin korunmasını hükme bağlamaktadır. Kanun; tarikatlarla ilgili şeyhlik, dervişlik, müritlik, dedelik, seyitlik, çelebilik, babalık, emirlik, nakiplik ve halifelik gibi unvan ve sıfatların kullanımını, bunlara ait kıyafetlerin giyilmesini ve hizmetlerin ifasını yasaklamış; ayrıca falcılık, büyücülük, üfürükçülük ve gayıptan haber verme amacıyla nüshacılık gibi batıl itikatlara dayalı faaliyetleri men etmiştir. Düzenleme ile saltanata, bir tarikata veya çıkar sağlamaya dayalı tüm türbeler kapatılarak türbedarlıklar ilga edilmiş, yasaklanan faaliyetleri sürdürenler, kapatılan yerleri açanlar veya unvanları kullananlar için hapis ve para cezaları ile sürgün gibi müeyyideler öngörülmüş; bununla birlikte Türk büyüklerine ait olan veya sanat değeri yüksek bulunan türbelerin Kültür Bakanlığınca onarılarak ziyarete açılabileceği istisnası getirilmiştir.